Precies 30 jaar geleden kwam ik terug van een werkreis uit Californië met een koffer waar op stond: “VERY HEAVY”. Daar begon het verzamelen van zand en aarde en zo het schilderen zonder verf.
Ik gebruik alleen zand, aarde, steen en schelp in honderen kleuren.
Ik schilder het landschap met het landschap zelf. De portretten maak ik van letterlijk iemands eigen achtergrond. En m’n gepersonaliseerde earthphone laat je contact maken met de wereld om je heen.
Als ik op reis ga wil ik niet alleen naar de natuur kijken, ik wil het aanraken , meenemen en zijn eigen verhaal laten vertellen. Hierdoor ontstaat een diepe verbinding met de natuur en de schoonheid om ons heen.
De kijker ervaart zo het contact met de natuur. De onlosmakelijke verbinding tussen mens en aarde die zo belangrijk is voor onze innerlijke rust en, om niet te vergeten, ons eigen voortbestaan.
Omdat dit jaar de herinnering is aan deze bijzondere mijlpaal van 30 jaar verzamelen, heb ik een selectie van schilderijen gekozen van meerdere decennia.
Het boekschilderij is voortgekomen uit de serie “hoekschilderijen” waarin een verhaal letterlijk meerdere invalshoeken heeft. Het boekschilderij is interactief en kan de toeschouwer de compositie en invalshoeken in het kunstwerk zelf bepalen door het houten paneel in het midden als een bladzijde naar links of rechts te “bladeren”.
Mijn laatste werk “Country drift on the Blue Marble“ heb ik de wereld gemaakt met het materiaal van de landen zelf. De knikkers die erin verwerkt zijn heb ik vroeger zelf in m’n vroege jeugd op het schoolplein gewonnen.
Het materiaal spreekt zelf.
Subtiel is de boodschap : grondstoffen- handel – het gaat nog steeds om de knikkers.
Tot slot: Michel en ik kennen elkaar van het programma De nieuwe Vermeer. We deden mee aan dezelfde aflevering “Jupiter, Venus en Mercurius” en tijdens de masterclass zaten we aan hetzelfde tafeltje en raakten we al gauw aan de praat over composities, technieken en onderzoeken.
Voor mij was meedoen met de Nieuwe Vermeer een interessante uitdaging, want Vermeer werkte heel fijntjes met dunne lagen en klein en ingetogen. En ik met dikke lagen en het liefst met veel beweging En expressie in het werk. De geest van Vermeer moest ik zoeken in de symboliek, de subtiele communicatie onderling en het blauw van Vermeer was 100% match : lapis lazuli ! De link met Vermeer was het materiaal gebruik: vroeger gebruikten kunstenaars ook alleen natuurlijke pigmenten vaak uit aarde of halfedelstenen.
Quote van Pieter Roelofs, hoofd beeldende kunst van het Rijksmuseum, bij mijn winnend werk: “Met een ongelooflijk rijke keuze van materialen van over de hele wereld laat mijn werk in z’n materialiteit bijna een soort samenvatting zien van wat de wereld is.”











